ေဒါက္တာ ခင္ခင္ႀကီး ဒဲ့ေျပာတဲ့ အေပၚ ကိုေအာင္ဇင္ထြန္း တခ်က္ခ်င္း ျပန္ ရွင္းၿပီ

Posted on

ေဒါက္တာခင္ခင္ႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ပို႔စ္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး ေျပာထားတဲ့ ပို႔စ္ မွာ ဝင္မန႔္ ထားတဲ့ ကြန္းမန႔္ပါ။ စာကရွည္ေတာ့ သူ႔ပို႔စ္မွာ အပိုင္း (၃) ပိုင္းခြဲမန႔္ထားရပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္ ဆရာမ ႀကီးေ ရးတဲ့ စာထဲက က်န္းမာေရးမႉး ဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္ပါ။ ေအာင္ဇင္ထြန္းပါ။ ဆရာမႀကီးေျပာတဲ့ အမွန္တရားနဲ႔ ေသြဖီေနတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ နံပါတ္စဥ္ေတြတပ္ၿပီး တစ္ခ်က္ခ်င္း ရွင္း ပါ ရေစ။

၁။ ကြၽန္ေတာ္က NGO ဝန္ထမ္းပါ။ ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းမဟုတ္ပါဘူး။ အေျခခံက်န္းမာေရးတကၠသိုလ္ကေန ဘြဲ႕ရ႐ုံမွအပ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပက္သက္တာလည္း တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူး ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ကိုဗစ္စျဖစ္ကတည္းက Mask အၿမဲတပ္ၿပီး လက္အၿမဲေဆးတဲ့ တစ္ေယာက္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းတင္မက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ နီးကပ္ထိစပ္သူေတြကိုပါ စည္းက မ္းလိုက္နာဖို႔ အၿမဲတိုက္တြန္းသူပါ။ အဲေတာ့ စည္းကမ္းမလိုက္နာဘူး လို႔ ဘာအခ်က္အလက္မွမပါပဲ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးတယ္ ငါ့ကို မကူးႏိုင္ဘူး ငါဆိုမျဖစ္ဘူး စသည္ျဖင့္ဆိုတဲ့ ေပါက္လြတ္ ပဲစားစကားေတြကိုေတာ့ ေျဖရွင္းမေနေတာ့ပါဘူး)။

သူငယ္ခ်င္းဖ်ားေနတာ သိတယ္။ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ထမင္းအတူစားတယ္ ဆိုတာလည္း မဟုတ္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းဖ်ားေနတာကို မသိပါဘူး။ အဲအခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းက ထူထူေထာင္ေ ထာင္ျဖ စ္တဲ့အတြက္ ေနေကာင္းတယ္လို႔ပဲ နားလည္လိုက္တာပါ။ သူနဲ႔အတူ ထမင္းစားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ Mask ျဖဳတ္မိတယ္။ မျဖဳတ္ရင္ Mask ပါ ထိုးဝါးမိမွာ စိုးလို႔ပါ။ ရခိုင္က ျပန္လာတာက ဩဂုတ္ လ ၉ ရက္ေန႔ပါ။ ရခိုင္မွာ ပိုးစေတြ႕တာက ၁၆ ရက္ပါ။ အစိုးရက ၁၀ ရက္ေန႔ေနာက္ပိုင္း ရခိုင္က ျပန္လာသူေတြကို Q ဝင္ဖို႔ေျပာတာက ၂၈ ရက္ေန႔ ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ လြတ္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ႔ကိုယ္ ရပ္ကြက္႐ုံးနဲ႔ က်န္းမာေရးဌာန Hotline ကို ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ ၫႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ လြတ္တဲ့အတြက္ ျပန္လာတာကလည္း ၃ ပါတ္နီး ပါး ရွိၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ Home Stay ပဲေနဖို႔ပဲ အႀကံျပဳပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သြားေတြ႕တာက စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ေန႔ပါ။ Home Stay ကေနထြက္ၿပီး ၃ ရက္ေ လာက္ေနမွပါ။

၂။ ကြၽန္ေတာ္က အမ်ားတန္းတူ မေနႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ ကိစၥ။ တစ္ခြန္းမွ မထြက္ပါ။ ေနေရးေရာ စားေရးေရာဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္အဆင္ေျပတယ္။ ေနေကာင္းတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုေတြ၊ မသန္စြမ္းေတြ၊ တကယ့္နာမက်န္းသူေတြအတြက္ အဆင္မေျပဘူး လို႔ပဲ တခ်ိန္လုံးေျပာခဲ့တာပါ။ ဥပမာ အစားအေသာက္ ဆိုရင္ ေဂ်းမမ်ားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ အစားေရွာင္ေနရသူေတြ၊ ေဂ်းမ်ားတတ္သူေတြ၊ ထမင္းစားလို႔ မရတဲ့ ဖ်ားနာသူေတြ အတြက္ အဆင္မေျပဘူးလို႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေနေရးမွာဆိုလည္း ေခါင္းဦးေ မြ႕ရာက အစေပးလို႔ အဆင္ေျပတယ္။ ျပည့္စုံတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ နာမက်န္းသူေတြ မသန္စြမ္းသူေတြအတြက္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူးလို႔ တိတိက်က် ရည္ၫႊန္းထားပါတယ္။ ပို႔စ္ျပန္ဖ တ္ၾကည့္ပါ။ (အပ်က္ဖက္ အဆိုးျမင္စိတ္မ်ားတယ္ လူကသာ ဘာမွ မဟုတ္တာ စိတ္ကမိုးေပၚ ဆိုတဲ့ ေပါေပါပဲပဲ စာသားမ်ားလည္း ရွင္းစရာမလိုဟု ယူဆပါတယ္။ ရွင္းဖို႔လိုရင္ ေျပာပါ။)

၃။ ေဆးေပးတဲ့ကိစၥ။ လိုအပ္လား မလိုအပ္လား ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိပါ။ ဓာတ္မွန္႐ိုက္တယ္။ အဆုတ္ဘယ္ေလာက္ ထိခိုက္ေနသလဲ ဆရာမတို႔ပဲ သိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိပါ။ Swab ယူၿပီးလည္း စစ္တယ္။ ဘာက ဘယ္လိုဆိုတာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိရပါ။ အဲေတာ့ စိတ္ပူပါတယ္။ ေဆးေသာက္ရမွာလား ေဆးမေသာက္ရဘူးလား။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာေဆးေတြေပး မွာ လဲ။ မေပးဘူးဆိုရင္လည္း ဘာလို႔ မေပးတာလဲ၊ အစရွိတာေတြကို စစ္ေဆးထားတဲ့ ဆရာမတို႔ပဲ သိၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔က မသိတဲ့အခါ စိတ္ပူပါတယ္။ သိခြင့္လည္း ရွိပါတယ္။ ဒါ ကြၽန္ေ တာ္ တို႔ရဲ႕ Right to Health ပါ။

၄။ ပိုးရွိတဲ့လူအခ်င္းခ်င္း ကူးႏိုင္မကူးႏိုင္ ကိစၥ။ ဆရာမတို႔ပဲ ေရာဂါက အသစ္အဆန္း မို႔ အတိအက် မသိႏိုင္ဘူး ဆို ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာလည္း သံသယ ဝင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ကူးစက္ၿပီး ျပန္ေကာ င္းလာတဲ့ လူနာကို ျပန္ကူးႏိုင္တဲ့ သက္ေသေတြရွိျခင္းကေန ကြၽန္ေတာ့္ စိုးရိမ္စိတ္က ျဖစ္လာတာပါ။ Literature ေတြလုပ္ဖို႔က ဆရာမတို႔ အလုပ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေသခ်ာ မသိရင္၊ ေသ ခ်ာရွင္းမျပရင္ စိုးရိမ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ စိုးရိမ္တာ မွားတယ္ မထင္ပါ။ ဆရာမနဲ႔ တတ္ကြၽမ္းနားလည္သူေတြက ေအး အဲလိုေတာ့ မကူးဘူးကြလို႔ အာမခံရင္ ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီ တစ္ခု အေ ပၚ စိတ္ေအးပါၿပီ။ ၅။ ခြဲစိတ္လူနာကို ဒီကိုသယ္လာတာ ျမင္ရတာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ မသက္သာပါ။ အဲေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာပါတယ္။ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္သူပိုေ တာ္ သ လဲ ဆိုတာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေျဖစရာမလိုဘူးထင္ပါတယ္။ (ကြၽန္ေတာ္ေျဖစရာမလိုတဲ့ စကားလုံးေပါက္လြတ္ပဲစားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ မေျဖရွင္းဘူး ထထ ေျပာေနရတာ ကိုက တစ္လုပ္)

၆။ အစားအေသာက္ ကိစၥ၊ အဟာရျပည့္ပါတယ္၊ ဘယ္လိုတြက္ခ်က္ေကြၽးတာ။ ဘယ္လို စီမံထားတယ္လို႔ အာမခံတာ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ငါတို႔ေကြၽးခ်င္သလို ေကြၽးမယ္ နင္တို႔စားဆိုရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က လူနာပါ။ ေထာင္က်ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေထာင္သားကိုေတာင္ ေကြၽးခ်င္သလို ေကြၽးလို႔ မရပါဘူး။ အဟာရျပည့္ဝဖို႔လိုပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ကေတာ့ ကိုဗစ္လူနာ တစ္ေ ယာက္ရရွိသင့္တဲ့ အဟာရမရဘူးလို႔ ယူဆလို႔ ထည့္ေရးပါတယ္။ အပ်က္သေဘာမဟုတ္ပါ။ အဟာရဟာ ကိုဗစ္လူနာအတြက္ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ထားပါတယ္။ ငါတို ႔ေ ကြၽးတာ အဟာရျပည့္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အာမခံႏိုင္ရင္ေတာ့ Fine ပါ။

၇။ အစိုးရအလုပ္မဝင္ဖူးလို႔ ေဖာင္းမထုရ ဆိုတဲ့ ကိစၥ။ ေဖာင္းထုတာ မဟုတ္ပါ။ အဆင္မေျပမႈကိုေကာ အဆင္ေျပမႈကိုေကာ ေသခ်ာေျပာျပထားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေျပာခြင့္ရွိပါတယ္။ ကြၽ န္ေတာ္ဟာ အခြန္ထမ္းျပည္သူပါ။ ဒီႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္သူ၊ ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံသားကဒ္ကို ကိုင္ေဆာင္သူပါ။ ငါလုပ္တာ အမွန္။ ငါ့လာေျပာရင္ နင္ဘာနားလည္လို႔လဲ ဆိုတဲ့ ငါ့စ ကားႏြား ရမ်ိဳးေျပာရင္ ေျဖကို မေျဖရွင္းခ်င္ပါ။ ၇။ ကူပါတယ္။ ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဖက္ကေန ကူပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ႏိုင္သေလာက္အတိုင္းအတာ၊ ကြၽန္ေတာ့္အထြာနဲ႔ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာ တဲ့အခ်က္ေတြဟာ ျပည္သူလူထုကို ၿခိမ္းေခ်ာက္တယ္လို႔ ထင္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ေျပာတဲ့အခ်က္ေတြက မွားရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႀကိဳက္တဲ့ ဥပေဒ ပုဒ္မနဲ႔ တရားစြဲႏိုင္ပါတယ္။ တရားေတာ့ မစြဲ ဘူး ရွင္းျပမယ္ဆိုလည္း ေသခ်ာ ရွင္းျပေစခ်င္ပါတယ္။ အခု ဆရာမ စာအရွည္ႀကီးမွာ ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာေတြကို တစ္ခြန္းမွ ေသခ်ာ ရွင္းျပထားတာ မပါပါဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာနည္းနည္းေတာ့ ေျပာပါမယ္။၁။ ကြၽန္ေတာ္ စည္းကမ္း မလိုက္နာလို႔ ျဖစ္ရပါတယ္ ဆိုတဲ့ Victim Blaming ကို ဆရာမလိုလူတစ္ေယာက္က ေျပာတာျမင္ရေတာ့ တျခားလူေတြက COVID လူနာေတြကို ဆဲၾကတာ ခြဲျခားဆက္ဆံၾကတာ မထူးဆန္းဘူးလို႔ ခံစားရပါတယ္။ Stop Victim Blaming ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ အတည္ေျပာတာ။ ဆရာမ အဲဒါ မလုပ္သင့္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လည္း မေတာ္တဆ ကူးစက္ခံရတာ။ ဒရမ္မာခင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ေအးေဆးပဲ။ ေခါင္းမာတယ္။ အသည္းမာတယ္။ တျခားလူေတြက ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ ဘူး။

၂။ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ခ်က္က်လက္က် ေျဖရွင္းပါ။ ဆရာမက Explanation လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားၿပီး မဆိုင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲ အတင္းတုပ္သ လိုျဖစ္ေန တာ။၃။ ကြၽန္ေတာ့္ပို႔စ္ကို ေသခ်ာျပန္ဖတ္ပါ။ ေသခ်ာမဖတ္ပဲ ရမ္းသမ္းၿပီးေျပာေတာ့ ဆရာမဖက္က ကြၽံတာေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။ တဖက္က ျပန္ေခ်ပရတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ အား နာတ ယ္။ ၄။ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝမွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ မိသားစုဝင္ေတြ၊ ကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ရာပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကို ဆရာမလို လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စီမံခန႔္ခြဲ မႈေ အာက္မွာ ေရွာင္မရတိမ္းမရ ေရာက္ေနတာ အေတာ္ ဝဋ္ႀကီးမားခဲ့လို႔လို႔သာ ထင္ပါတယ္။၅။ ဆရာမရဲ႕ ဒီပို႔စ္ကိုေတြ႕ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဝမ္းသာသြားတယ္။ ေဒါက္တာ ခင္ခင္ႀကီးေတာင္ တ လြဲေ တြထေျပာမွေတာ့ ငါလြဲတာ တျခားလူေတြ ခြင့္လႊတ္ေလာက္ပါတယ္ဆိုၿပီး စိတ္ေအးသြားတာ။၆။ ဆရာမႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။

source : Aungzin Tun

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *